Regelmatig als ik een club betreed en volkomen onbekende mensen op me af zie komen met zo’n ‘ik ken jou’-blik in hun ogen weet ik eigenlijk nooit goed wat ik dat moment dan moet doen. Wegvluchten heeft geen zin want dat zou inhouden dat ik de club uit moet en dat gaat me net wat te ver. Ik sta ze dus gewoon te woord en voordat ik het weet beginnen ze weer over de site en hoe leuk ze mijn/ onze artikelen vinden. Natuurlijk neem ik alle complimentjes braaf in ontvangst. Vaak vertellen ze me dat ze vroeger ook het schrijverstalent hadden maar dat ze er – om wat voor reden dan ook – helaas nooit wat mee gedaan hebben. Daarom vertellen ze me graag al hun columnideeën zodat ik ze voor hen op papier kan zetten. Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat daar regelmatig hele leuke onderwerpen bijzitten. Helaas voor hen durf ik het merendeel niet eens in de mond te nemen laat staan dat ik het zwart op wit durf te zetten.

Vorige week had ik een aantal verplichte vrije dagen en besloot eens iets nuttigs met mijn vrije tijd te doen. Ik was al erg vroeg wakker want hoe je het ook bekijkt, als je een keer mag uitslapen dan lukt het natuurlijk niet. Het was lekker weer buiten en ik besloot om eens een lekker ontbijtje in de stad te doen. Mijn auto liet ik wijselijk voor de deur staan en besloot om eens lekker met de tram naar de Haagse binnenstad te nemen. Vijf minuten lopen naar de dichtsbijzijnde tramhalte, nog eens vijf minuten extra incalculeren omdat je van te voren weet dat de tram natuurlijk weer ’s te laat zal zijn en dan ongeveer een kwartiertje rijden voodat ik in het centrum aan zou komen. Kortom, makkelijker kan het niet plus je bespaart jezelf een bulk parkeergeld van heb ik jou daar.