Verkering
Column

Afgelopen week zat ik wat uit het raam te staren. Het was ondertussen al laat in de avond, niets op tv, buiten onweerde het zwaar, dus ik zat met de balkondeuren open naar het geflits buiten te kijken. Mijn gedachten ordenden wat onderwerpen die geschikt waren voor een nieuwe column. Niets is voor een schrijver/ columnist erger dan naar het staren van een blanco pagina. De afgelopen weken werd ik gekweld door lange dagen, nog langere nachten, weinig inspiratie en nog minder zin in wat dan ook. In mijn gedachten probeerde ik weer wat onderwerpen uit.

Wanneer ik mijn stukken voor DanceVenue schrijf zit ik meestal al op het randje van de deadline. Op een of andere vreemde, masochistische manier vind ik dat altijd het fijnste werken. Schroef de druk maar lekker hoog op want dan komt er eindelijk iets uit mijn pen. Binnen no-time produceer ik het ene persbericht of night life report na het andere interview of column. Ik ga ervoor zitten en meestal heb ik binnen twee uur iets op papier staan. Vaak kijk ik het ook niet meer na of zit ik nog lang stukken te herschrijven. Wat staat is vaak een ‘original’. Het enige dat ik doe is natuurlijk de eventuele schrijffouten verbeteren. Maar zelfs nu, twee weken na mijn tweede deadline heb ik nog steeds niet de juiste items gevonden om een column te schrijven.

Nog steeds die blanco pagina. Ondertussen heb ik al legio keren een begin gemaakt aan een stuk en keer op keer weigeren de woorden op een goede manier op het vel te komen. Waaraan kan dat liggen? Waar dwalen mijn gedachten heen? Focussen is eigenlijk nooit een probleem geweest. Gewoonlijk is er ook altijd genoeg inspiratie; dance, mensen om je heen, hobby-achtige bezigheden – al zijn de dance en de mensen om mij heen één grote hobby te noemen, en nog meer van dat soort zaken.

Een tijdje lang heb ik zitten tobben om iets te vertellen dat me laatst was overkomen bij een van de feesten waar ik was geweest maar heb daar nogal wat twijfels over. Wat was nou het geval, ik stond halverwege de nacht even te genieten van een welverdiend drankje. Met het rietje in mijn mond stond ik een beetje om me heen te kijken. Het was bijzonder donker in het tot danstempel omgebouwde stadion. Iedereen had het flink naar zijn zin daar dat was wel overduidelijk. Op een gegeven moment kwam er een meid op me af en probeerde boven de herrie uit een gesprek met me te voeren. Ze zei dat ze mijn gezicht wel eens vaker had gezien bij feesten en wist me zelfs te vertellen dat ze mijn foto’s wel eens gezien had op een concurrerende dance portal. Ik zei haar na alle waarheid dat ik in het geheel niet dergelijke herinneringen koester maar dat ik wel open stond voor een nadere kennismaking. We spraken honderduit over allerlei soorten dance gerelateerde ditjes, datjes, koetjes en kalfjes.

Het was een prettig gesprek maar op een of andere manier ontzettend leeg. Nu komt het wel vaker voor dat ik erg lege gesprekken voer wanneer ik aan het stappen ben. De meeste mensen hebben mij sowieso al vrij weinig te melden en wanneer we in een bepaald stadium van de nacht aangekomen zijn – laten we maar zeggen – is er vaak genoeg nog minder te melden.

Toch op een of andere manier lag het ditmaal niet aan de hulpmiddelen. Na een dubbele check concludeerde ik dat zowel de meid in kwestie als ondergetekende broodje nuchter waren. Wat was dan het probleem. Ik bekeek de dame nog eens goed en degene die mij een beetje kennen weten dat ik daar doorgaans geen geen geheim van maak. Mensen kijken en vrouwen in het bijzonder is en blijft een leuke bezigheid. Ze raakte ook niet echt onder de indruk van mijn doortastende blik dus waarom sneaky doen. Het gesprek werd inmiddels een stuk persoonlijker en tot mijn verbazing [meer schrik eigenlijk] zag ik dat de lieve meid mij aan het versieren was.

Ondertussen – we zijn nu ongeveer een minuut of tien verder sinds de initiële kennismaking – was ik er achter gekomen waar nu die leegte vandaan kwam. Zoals ik al zei was zij duidelijk uit op meer en begon zelfs al wat tegen me aan te schurken. De hitsige meid zei opeens – compleet out of the blue – dat ze me wel erg leuk vond en of ik misschien al verkering had. Verkering? Ja, je leest het goed Verkering! Ik kon mezelf niet meer inhouden en schoot in de lach. Beteutert keek ze me aan en vroeg me waarom ik zo moest lachen. Ik bedankte haar voor het compliment maar raadde haar toch aan om eens aan een bril of contactlenzen te denken. Toen ze erachter kwam dat ik drie jaar jonger was dan haar ouders – haha – leek het haar uiteindelijk het beste om alle advances te stoppen. We hebben er samen heerlijk om gelachen. ‘Verkering’…dat woord heb ik al niet meer gehoord sinds de beginjaren van de middelbare school.

Maar goed, je begrijpt wel waarom ik twijfels heb om dit verhaal te vertellen, niet echt leuk voor de meid in kwestie, toch? Nee ik denk niet dat ik dat soort lolita achtige dingen hier kwijt kan.

Inmiddels was het buiten opgehouden met onweren heb ik nog steeds geen leuk onderwerp om over te schrijven. Suggesties iemand?

JFK

 

Share/Save/Bookmark