Home Redactie Column Plastic?
Plastic?
Column

Afgelopen weken zat ik met stijgende verbazing te kijken naar de opmerkingen die ik kreeg op mijn laatste column. Zowel op de site als op mijn privé e-mail adres kreeg ik de meest uiteenlopende berichten, zowel positief als negatief. Het negatieve nieuws kreeg ik niet zo zeer op het geschreven stuk maar meer op mijn houding tegenover de dame in kwestie. Een aantal reacties was wel heel erg negatief jegens mijn persoon. Ik ben zelfs afgeschilderd als een echte male chauvinist en diegene die mij een beetje kennen weten als geen ander dat ik wellicht alles kan zijn behalve een stereotype male chauvinist. Anderen dachten dat ik verbouwingsplastic in het algemeen afkeur, terwijl weer anderen alleen maar geïnteresseerd waren naar mijn nachtelijke escapades met deze dame. Kortom Plastic leeft enorm.

We lopen – wat acceptatie betreft – mijns inziens vele jaren achter op de ontwikkelingen in de Verenigde Staten. Een zogenaamde ‘nose- of boob job’ is in de US namelijk al een top tien verjaardagscadeau voor de doorsnee sweet sixteen meid. De auto staat overigens nog steeds op nummer 1. Niet dat alle ouders dat kunnen betalen. Sterker nog, het doorsnee Amerikaans gezin kan zich sowieso vrij weinig permitteren. Beide ouders werken over het algemeen full time en proberen het hele jaar niet ziek te worden want een dag niet gewerkt is gewoonweg een dag geen brood op tafel. Toch hebben de Amerikanen alle gemakken van dien in huis, hebben meerdere auto’s voor de deur staan en gaan gemiddeld één keer per jaar op vakantie. Waar doen ze dat dan van, zul je je afvragen. Wel, dat komt eigenlijk door dat andere plastic dat ze in de US heel erg intensief gebruiken; de credit card! Van een pakje kauwgom tot (tweede)auto, tot boot of motor wordt met de credit card betaald. Het houdt wel in dat ze de rest van hun leven grote schulden aflossen bij de banken.

Maar goed, ik merk dat ik afdwaal. Vorig jaar was ik met Rick in Miami om de WMC bij te wonen en alle parties aldaar te crashen (zie ook mijn nightlife reports tijdens de dagen aldaar). Nu weet ik dat Miami nou niet echt een representatief beeld van de hele USA geeft maar toch. Een middagje lunchen langs Ocean Drive blijft toch een leukere bezigheid dan menig middag aan het terras van Het Plein in Den Haag of zelfs het Amsterdamse Rembrandtplein. Rick kan het bevestigen, we keken onze ogen uit daar. Niet alleen vanwege de mooie auto’s en motoren maar met name vanwege al het mooie, vrouwelijk schoon wat daar elke dag paradeert. En geloof me, 1 op de 3 blanke vrouwen heeft daar wel iets laten verbouwen. Neus- of ooglidcorrectie, Botox lippen of borstvergroting, daar is het allemaal al geaccepteerd. Mijn algemene bevestiging kreeg ik wel toen ik een meid ergens in een club aansprak. De meid was net 19 en had voor haar 16e verjaardag een nose job van haar ouders gekregen en loopt nog geen half jaar rond met een nieuwe, echt mooie borstpartij die ze ook dus met behulp van pa en ma’s bank gekregen heeft. Plastic voor Plastic zeg maar!

Maar om een heel lang verhaal een stuk korter te maken ben ik een absoluut voorstander van plastische chirurgie. Ik vind het geweldig om al die programma’s op tv te kijken waar zowel de meest ‘fugly’ mensen als de mooiste babes een en ander aan hun lichaam vertimmeren omdat ze er – volgens eigen mening – niet tevreden over zijn. Momenteel is er op Veronica zo’n programma dat ‘Perfect’ heet. Ik vind het een geweldige show. Bloedmooie dames met verschillende (etnische) achtergronden die streven naar perfectie. Helemaal goed! Op het eerste gezicht zou je nooit denken dat de meiden in kwestie een Schumi-ingreep of –ingrepen nodig hebben maar als je naar hun verhaal luistert dan kom je er achter dat zij over uiteenlopende attributen van hun lichaam niet tevreden zijn. En daar hebben we nu de essentie van al het commentaar van mijn vorige column te pakken – wanneer je ontevreden bent met je lichaam en je bezit de middelen dan mag je van mij alles laten verbouwen wat je wilt. Want hoe je het ook wendt of keert, waarom zou je iets verbouwen als je er wel tevreden mee bent?

Of ik zelf iets zou laten doen? Geen idee, misschien? Ik zeg nooit ‘nooit’. Tja, ik zat laatst te denken aan een laserbehandeling voor mijn ogen maar ik kreeg een paar weken geleden zoveel commentaar op het feit dat ik een keer zonder bril op stap was gegaan – en dus ‘onherkenbaar scheen te zijn – dat ik er nu maar van afzie.

O ja en voor de nieuwsgierigen onder jullie, de hoofdrolspeelster van mijn vorige column en ik hebben nog steeds leuk contact!

JFK

 

Share/Save/Bookmark