Home Redactie Column 46 jaar
46 jaar
Column

Het is vrijdagochtend en terwijl ik langzaamaan wakker word, denk ik even terug aan de avond ervoor. Ik had weer eens een etentje gepland staan en dit keer eens niet met mijn jaargenoten, collega’s, of één van mijn jonge, platonische vriendinnetjes. Ik durf het bijna niet te zeggen maar voor het eerst had ik een date met een oudere vrouw. Dat mij dit nog kan overkomen snap ik eigenlijk ook nog steeds niet want zeg nou zelf, wanneer kom ik in mijn scene nou een oudere vrouw tegen? Ooit eens een vrouw van mid veertig bij feesten als Hardbass, Qlimax, HQ of bij de hardere stages van Mysteryland gezien? Ik ben ze nog niet tegengekomen. Beter gezegd, ik let er eigenlijk niet zo op, dat is het meer denk ik zo.

Sterker nog, over het algemeen zijn de dames van mid veertig nou niet echt gecharmeerd van mijn levensstijl en ik al helemaal niet van dat van hun. [En dan druk ik me nog zacht uit]. Je moest eens weten hoeveel commentaar ik krijg van mijn vier jaar jongere zus over de invulling van mijn leven, daar lusten de bekende honden dus geen brood van. Even ter illustratie, mijn zus is getrouwd, woont in een rijtjeshuis, met twee kinderen en een kat. Need I say more? Maar voor de rest hou ik wel van d’r hoor.

Ik had dus een etentje met deze dame, we noemen haar gemakshalve Lydia. Lydia ken ik al een jaar of vijf van gezicht. Ik kwam haar destijds geregeld tegen in de Marcanti en de XL. We wisselden de nodige ‘pleasantries’ uit maar daar bleef het eigenlijk bij. Ik geloof dat ik twee zomers geleden, toen ik haar op het strand van Scheveningen tegenkwam met een aantal vrienden en vriendinnen voor het eerst een praatje met haar maakte. Ze zag er goed uit, mooi lang donkerbruin haar, goed figuur, alles zat goed op de plek zeg maar en ze praatte met een beetje wassenaars accent, je kent dat wel, een beetje hoog geaffecteerd. Lang duurde het gesprek niet want ik had afgesproken om mijn eigen vrienden ergens te treffen.

Een heel jaar gaat voorbij en Lydia zit heel ver in mijn geheugen verstopt. Totdat ik op een paar weken geleden op een mooie nazomerdag door de stad wandel en ik opeens iemand mijn naam hoor roepen. Ik kijk om en zie een blonde dame, vlot gekleed en verstopt achter een net iets te grote D&G zonnebril. Ik kijk nog eens goed want de dame in kwestie kwam mij in het geheel niet bekend voor. ‘Ken je me niet meer?’, kwam er nogal Wassenaars uit en ik realiseerde me tot mijn grote schrik dat het Lydia was. Ik geloofde mijn ogen niet: Hoogblond haar in een ietwat funky kapsel, grote nieuwe plastic jongens met een iets te grote ‘cleavage’, botox mondje en ik geloof ook nog een kleine nose job! ‘Goeiemorgen’, is alles wat ik er uit kreeg en ik betrapte me erop dat het nogal negatief eruit floepte. Ik herstelde me vlug en complimenteerde me op haar nieuwe verschijning. Ze bleek ook nog eens 15kg verloren te zijn en ik vroeg me af of dat huiswerk was of met behulp van dr Schummie.

Anyways om een lang verhaal kort te maken, ze vroeg mij om een keertje met haar te gaan eten. Ik mocht zelfs het restaurant uitkiezen. Ik vroeg haar welk doel zij voor ogen had en toen ze mij gerustgesteld had dat het alleen vriendschappelijk bedoeld was stemde ik toe. We prikten een datum en gingen vervolgens weer ons eigen weg.

Het etentje was heel erg leuk en ik moet zeggen dat er wel degelijk voordelen aan de wat oudere vrouw zitten. Met welke twintiger kan je bijvoorbeeld een ‘in depth’ gesprek houden over wat je allemaal hebt meegemaakt in de jaren tachtig? Het feit dat je nog toen nog geen house muziek, geen Internet en geen GSM had? Ik bedoel maar… Ze zeggen dat tijd vliegt als je het gezellig hebt. Ook dit geval was geen uitzondering op die regel. Ze biechtte trouwens op dat ze me eigenlijk meer dan alleen leuk vond. Eigenlijk had ik dat wel door, ik ben immers ook niet van gisteren. Of ik haar ook net zo leuk vind als zij mij? Ik weet het niet. Ze ziet er goed uit – ok, hier en daar een beetje bijgewerkt, maar kom op, we leven in de 21ste eeuw. Ze heeft humor, ze heeft levenservaring, ze houdt van stappen, wat wil ik nog meer?? Of is het meer van ’wat wil ik nog minder’. Tijdens het gezellige diner kwam er tussen neus en lippen uit dat Lydia twee volwassen kinderen heeft waarvan de oudste ook nog een kleine heeft. Lydia was dus al oma. Zie ik mijzelf al als opa door het leven gaan……..? Ik heb een ontzettend groot inlevingsvermogen maar zelfs ik heb grenzen………… Het idee dat er kinderen in mijn leven zitten is al een moeilijk concept maar kleinkinderen, dan verg je echt het uiterste van mijn fantasie.

Ik vraag je, hoe zou jij reageren?

JFK

 

Share/Save/Bookmark