Home Redactie Column Verhuizen
Verhuizen
Column

Ik ga verhuizen. Zo, dat is meteen duidelijk. Toch is het niet zo simpel als het klinkt. Ik ben niet eerste geworden op een ellenlange wachtlijst van een woningbouwvereniging. Ik heb geen torenhoge hypotheek afgesloten die ik pas afbetaald zal hebben tegen de tijd dat ik met pensioen ga. Nee, ik ga simpelweg mijn studentenkamer voor een paar maanden achterlaten. De reden dat ik er nu weg ga, is dat ik de eerste helft van het komende studiejaar in Bulgarije zal gaan doorbrengen. Tot die tijd heb ik vakantie en omdat ik in de zomer liever in Zaandam dan in Maastricht zit, besloot ik mijn kamer te verhuren tot aan mijn terugkeer in februari. Ik zal er dus terugkomen en laat dan ook het grootste deel van mijn spullen daar staan. Een verhuiswagen zal er niet aan te pas hoeven komen. Met de auto van mijn ouders rij ik er van de week even heen, blijf nog een nachtje slapen, om vervolgens mijn persoonlijke spullen als kleding, fotoboeken en cd’s in te pakken en mee naar mijn ouderlijk huis in Zaandam te nemen. Niks bijzonders, kleine moeite. En toch zie ik er op een bepaalde manier tegen op.

Bijna twee jaar geleden verhuisde ik van Zaandam naar Maastricht, waar ik ging studeren. Destijds had ik sterk het gevoel dat ik me ergens anders wilde vestigen, ver weg van familie, bekenden en vrienden. Eenmaal in het zuiden des lands neergestreken kon ik mijn draai toch niet zo heel erg vinden en vond ik mijn draai in de Randstad juist weer terug. Doordeweeks studeerde ik, werkte wat en kwam ik bij van de weekends. Want die bracht ik vol overgave feestend door met (nieuwe) vrienden uit/in de harddance wereld. Dat ik in Maastricht nauwelijks een sociaal leven had, deerde me niet zo erg eigenlijk. Vorig jaar verhuisde ik van een groot studentenhuis aan de rand van Maastricht in België naar een flat die ik met twee andere studenten deel. Een wereld van verschil! Natuurlijk moesten we wat aan elkaar wennen, maar ik voelde me al meteen hartstikke thuis. Samen koken, eten, biertje drinken, filmpje kijken, maar toch genoeg ruimte en tijd voor mezelf.

Daarnaast leerde ik een aantal maanden terug nog iemand via mijn studie kennen met wie ik het erg goed kan vinden. Meestal voelde ik me echt de vreemde eend in de bijt op school. Niet dat ik de mensen niet aardig vond, maar ik miste gewoon een klik. De kroegcultuur die er in Maastricht hangt is totaal anders dan waar ik (op het moment) van hou en ik had niet het idee dat anderen mijn passie voor feesten, dance, clubs en dj’s snapten. Ik had me hier eigenlijk wel bij neer gelegd en verwachtte dan ook totaal niet meer dat ik nog nieuwe vrienden zou gaan maken. En dat gebeurde dus wel. Tegelijkertijd had zich bij mij een gevoel ontwikkeld dat het weer tijd werd om er even helemaal tussen uit te gaan. Het feesten vond ik nog steeds te gek, maar het nieuwe, de spanning leek er af te zijn. Die paar maanden studeren in het buitenland zouden me goed doen. Ik had er zin in, lekker even een paar maanden er tussen uit. En dan in februari met frisse moed de laatste paar maanden van mijn studie afmaken.

En nu is het dus zover. Vrijdag heb ik mijn laatste opdracht voor dit jaar ingeleverd, mijn huisgenootje gedag gezwaaid en gevierd dat de vakantie begonnen is. Ik heb zin in de zomer, ik heb zin in de feesten, ik kijk uit naar vijf maanden in Sofia wonen en studeren, maar ik vind het ook wel erg jammer dat ik nu alweer afscheid heb moeten nemen van mensen die ik pas net heb leren kennen. Mensen met wie ik een leuke tijd heb gehad. Het afscheid is maar tijdelijk, en dankzij de moderne communicatietechnieken ook maar relatief, maar toch is het afscheid. En als ik in februari weer terug kom, heb ik nog maar een paar maanden voor de boeg tot ik mijn studie heb afgerond. Misschien dat ik daarna toch maar een master-opleiding in Maastricht, en niet in Amsterdam, ga volgen. Om die tweede keer afscheid nog een jaartje uit te stellen.

Annemarie

 

Share/Save/Bookmark