Home Redactie Column Dun ijs
Dun ijs
Column

De titel van een artikel moet vaak bij de eerste aanblik ervan, meteen al vrijgeven waar het geschreven stuk over gaat. Deze hierboven zou – in tijden van het WK Schaatsen – voor de hand moeten liggen. Niets is minder waar want hoeveel DanceVenuelezers zitten voor de buis gekluisterd om naar vermoeide schaatsers te kijken die onder begeleiding van een Brabants dweilorkest hun alsmaar zwaarder wordende rondjes afmaken? Volgens mij niet echt veel. Nee om eerlijk te zijn zet ik deze titel figuurlijk in.

Ik wil het een keertje niet hebben over de dingen die ons allemaal zo aangaan, zoals, het uitgaan, de dance, je kleding, wel of geen drugs, of je [over]gewicht. Ik waag het er een keer op om een gevaarlijk politiek issue neer te zetten en eens kijken hoeveel mensen daarop kunnen, durven, of überhaupt willen reageren.

Nederland is allang niet meer het land waar het allemaal zo goed geregeld is. De vraag die mij meteen te binnenschiet is dan natuurlijk; ‘Is het ooit dan wel zo goed geweest?’ Om eerlijk te zijn heb ik daar eigenlijk niet eens een antwoord op.
Je hoeft vandaag de dag maar een krant open te slaan, het Internet over surfen, nieuws of journaal op te zetten en je wordt onvrijwillig geconfronteerd met de meest uiteenlopende narigheid. Vooral de spin off van 11 september laat bijzonder veel sporen achter. Er is al veel over geschreven en ik zal de laatste niet zijn die zich over het integratieproces [bestaat dat eigenlijk in Nederland?] wil uiten.

Ik heb zelf hele nauwe contacten met Allochtonen die er wel alles aan doen of gedaan hebben om zich in Nederland zo positief mogelijk te settelen. En waarbij het ook nog gelukt is. Ze spreken de taal vloeiend, hebben gestudeerd, werken hard voor hun geld, kennen de gewoontes en weten moeiteloos te balanceren tussen beide culturen zonder daarbij hun eigen identiteit te verliezen. Kijk, dacht ik, zo kan het dus ook. Maar helaas is dit in mijn ervaring maar een hele kleine groep en zijn de verhalen over Allochtone jongeren die de dood van een criminele ‘broeder’ willen wreken, imams die het land uit worden gezet wegens fundamentele Jihad opruiende preken en gevangenissen die vol zitten met ontspoorde buitenlanders ver in de meerderheid. Waaraan kan dat liggen? Is dit een reëel beeld of is dit iets wat de media ons voorspiegelt? Wie van jullie durft daarop te reageren?

Je ziet het, ik gebruik hier bewust het woordje ‘durft’ want je weet dat je je hiermee wel – in je eigen land nota bene – op heel erg dun ijs bevindt. Want zo voelt het namelijk bij mij aan. Ik kan in mijn eigen land helaas niet meer mijn eigen mening spreken of schrijven, althans niet meer zonder daarbij de volgende dag goed achterom te kijken naar mestrekkende idioten. Want hun manier van meningsverschillen oplossen ziet er namelijk wel heel anders uit dan in de zogenaamde beschaafde wereld. Scary, ja, maar zoals we ondertussen allemaal weten wel reëel in het Nederland van vandaag. Je gaat je steeds meer afvragen waar wij heen moeten met onze maatschappij, want zeg nou eerlijk, onze eigen gekozen regering is nou niet echt het voorbeeld van stoere daadkracht.

Anyways, geen column maar meer cry for ……. attention? Is het wel zo verstandig om je mening zodanig te uiten of bevind ik me inderdaad op zulk dun ijs? Wie durft?

JFK

 

Share/Save/Bookmark