Home Redactie Column De verjaardag
De verjaardag
Column

Ik was vorige maand bij mensen op bezoek geweest vanwege een verjaardag. Jawel, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, ik ga inderdaad wel eens bij mensen langs vanwege zo’n verplicht jaarlijks ding. Ik had me zelfs zowaar sociaal opgesteld door een keer ook in de woonkamer in het kringetje te zitten en deel te nemen aan de – soms best wel – verhitte discussies. Altijd weer een leuke sport om de boel wat verder te doen oplaaien. Je kent dat wel van die onderwerpen aansnijden die net op het randje staan van politiek incorrect zijn. Nu was een aantal van het groepje aanwezigen niet echt bijzonder bijster dus schakelde men al gauw over op zaken dat ons allemaal wel eens raakt. Je kent dat vast wel, de ziektes van de familieleden, de problemen met de buren en de geplande campingvakanties. Mooi, allemaal zaken waar ik dus geen ruk mee had. Het werd dus hoog tijd voor iets anders. Ik verontschuldigde me met een ‘Even naar mijn eigen gezeik luisteren’, en liep vervolgens naar het toilet.

In de badkamer, waar het toilet zich bevond stond toevallig ook een weegschaal. Nu moet je weten dat ik thuis niet zo’n ding heb staan. Nooit echt nuttig gevonden want ik stond al decades lang op hetzelfde gewicht. Tenminste dat dacht ik. Ik kon de drang niet meer weerstaan en….OMG, wat zat ik er naast met mijn veronderstelling. Nu wist ik allang dat ik niet meer zo jong en mooi was als vroeger. Die vette pens van me is ook niet van gister en komt ook zeker niet van de afgelopen feestdagen want een aantal broeken en kostuums pas ik al maanden niet meer. Ik ging nog een keer op de weegschaal staan om te kijken of ik het inderdaad goed zag. Ja hoor, het elektronische ding gaf genadeloos hetzelfde gewicht weer aan. Het eerste dat me te binnen schoot was, ‘wanneer ik in Den Haag ben ga ik me meteen weer registreren bij mijn sportschool!’

Geheel onverschillig liep ik terug de woonkamer binnen in de hoop dat niemand wat zou merken. Maar op een of andere manier zat ik niet meer lekker en was ik me opeens terdege bewust van mijn uitpuilende navel. Eeew, ranzig! Jeetje, ik kreeg me ineens allemaal visioenen over broekknopen die door de kamer vliegen omdat ik even iets te diep ademhaalde. Of mijn navel piercing die er door mijn lichaam uitgewerkt werd omdat mijn pens hem niet meer op zijn plek kon houden. Of gestrande walvissen met mijn gezicht erop. Getver, echt goor.

Ik werd uit mijn op hol geslagen gedachten gered door mijn gastvrouw die me vroeg of ik nog een lekker gebakje wilde. Geschrokken zei ik ‘neen, dank je’, en haar verbaasde gezicht ontging me niet. Het is ook niets voor mij om een lekker stuk Appel-Kruimelvlaai af te slaan. Weer gingen mijn gedachten uit naar mijn alsmaar groeiende pens. Goeiemorgen en dan komt straks ook nog de zomer…..ik zie mezelf alweer op een overvol strand liggen met allemaal mooie strakke mensen om me heen terwijl ik de rand van mijn zwembroek niet eens meer kan zien omdat mijn behaarde navel erover heen puilt. Braakneigingen overvielen me haast en ik verontschuldigde me weer.

Terug in de badkamer keek ik aandachtig in de grote spiegel. ‘Geen paniek, je hebt het allemaal zelf in de hand’, dacht ik nog. ‘Ik kan gaan sporten, al het lekkere maar vaak ongezonde eten laten staan en gaan diëten, en wanneer dat niet lukt of als ik daar helemaal geen zin meer in heb dan kan ik nog altijd de boel laten weghalen bij die briljante arts van Cindy, toch!’ Enigszins gerust gesteld liep ik weer de volle woonkamer binnen. Er waren weer wat mensen bijgekomen en één daarvan kende mij nog van de middelbare school. ‘Hey Jeff hoe is het met jou, lang geleden? Jee wat ben jij oud en dik geworden!’

Met een schok werd ik wakker, sprong uit bed en checkte in de spiegel dat ik
alleen maar 5 kg te zwaar ben…..

JFK

 

Share/Save/Bookmark