Home Redactie Column Bindingsangst
Bindingsangst
Column

Onze veelbesproken minister president heeft ons al menigmaal verrast met bijzondere uitspraken en met tot veel commentaar leidende besluiten. Helaas heeft hij het nog niet in zijn hoofd gehaald de maandelijkse financiering die studenten ontvangen te verhogen tot een bedrag dat voldoende is om riant van te leven. Voor de meeste lezers is dit verre van jammer, want die zouden dan bijna hun hele inkomen in de belastingpot zien verdwijnen. Voor mij, als student zijnde, is het dus mooi wél pech hebben en ik ben dan ook genoodzaakt naast het fulltime studeren enkele uren in de week te werken.

Ik heb al verschillende bijbaantjes gehad. Zo heb ik enkele maanden op een commerciële binnendienst gewerkt waar ik zo’n twee en een halve dag per week aan de telefoon hing om bij bedrijven een afspraak te maken voor mijn baas. Voor ditzelfde bedrijf cruisde ik door Maastricht om post bij bedrijven af te leveren en op te halen en via een uitzendbureau kon ik nog enkele dagen als receptioniste aan de slag. Ik leerde op deze manier de stad kennen, maakte mezelf bekend met de lokale bevolking en kreeg de mogelijkheid om mezelf op verschillende vakgebieden te ontplooien. Voor een jonge studente als ik was het een mooie periode waarin ik genoot van de vrijheid die ik had. Zelden hoefde ik met iemand rekening te houden en wanneer ik het werk even niet meer zag zitten was er geen man over boord en zei ik zonder pardon dat ik nog niet toe was aan een langer samenwerkingsverband.

Na al dit losse scharrelwerk vond ik echter dat het tijd werd voor meer vastigheid; ik wilde zekerheid. Ik voelde dat ik klaar was voor het echte werk en besloot om me te gaan binden. Tijd om rond te kijken en te proeven had ik genoeg gehad; ik kon toch niet eeuwig door het leven gaan als ongebonden student zonder vaste bijbaan? Dat ik de spanning van de eerste werkdag, de blijdschap als het klikte met mijn nieuwe werkgever en het goede gevoel als ik de maand weer zonder rantsoen van water en brood was doorgekomen zou moeten missen, besloot ik voor lief te nemen. Ik accepteerde het met de gedachte dat het ‘all part of the game’ was. In ruil voor mijn vrijheid zou ik kunnen genieten van maandelijkse uitbetaling, regelmaat en natuurlijk zou mijn eerste enthousiasme over gaan in houden van mijn bijbaan.

Enkele maanden geleden heb ik mijn jawoord gegeven aan Domicura. Voor degenen onder ons met kennis van het Latijn zal meteen duidelijk worden wat voor type mijn werkgever is. Aangezien niet iedereen zich interesseert voor een dode taal, wat ik goed kan begrijpen, volgt hier een korte uitleg. Domi staat voor huis en cura voor zorg. Met andere woorden: ik maak schoon bij mensen die dit om wat voor reden dan ook niet meer zelf kunnen: de thuiszorg. Totaal niet spannend, maar vreselijk dankbaar, dat wel. In het begin mest ik zeker wel wennen aan het werk, maar ik had er verrassend veel lol in. Elke week kwam ik bij andere mensen over de vloer en al die mensen waren op hun eigen manier bijzonder. Vaak werden de drie uurtjes schoonmaken een grappige of ontroerende gebeurtenis.

Een bejaarde man speelde vol overgave hele liederen voor me op zijn keyboard. Glunderend keek hij me aan en riep: gaat lekker hè?! Dat ik stond te stofzuigen en dus amper wat hoorde, leek hem niet te deren. Vol trots vertelde een dame van bijna tachtig me dat ze nog drie keer in de week met haar twintig jaar jongere vriend ging stappen. Tijdens mijn bezoek kreeg ze een behandeling van de fysiotherapeut omdat ze net een nieuwe heup had. ’s Avonds zou ze gewoon weer naar de kroeg gaan, het was tenslotte donderdag. Ik heb staan strijken bij een vrouw van 97. De week erna stond ik te poetsen bij iemand van 33 die dat zelf niet meer kon omdat ze vijf jaar geleden een herseninfarct had gehad. Dit doordrong mij nog eens van het feit dat het belangrijk is zo veel mogelijk te genieten van het leven.

Inmiddels is de eerste periode waarin alles zo geweldig was voorbij en heb ik mijn eerste ‘werkloze’ week achter de rug. Een vervelende pijn in mijn linker schouderblad zorgt ervoor dat ik zware lichamelijke inspanningen op een laag pitje moet zetten. Ik had gehoopt dat de kerstvakantie en een weekje vrij verbetering zouden brengen, maar het rustig aan doen heeft niet geholpen. Na een bezoek aan de huisarts weet ik inmiddels dat ik voorlopig nog niet aan het werk kan. Ik wil niet te snel opgeven en ben wel van plan om, na een periode van rust, weer te gaan werken. Ondanks dat denk ik dat ik misschien nog niet helemaal klaar was voor een vaste baan; dat ik te vroeg gekozen heb en daardoor een verkeerde keuze heb gemaakt. Of zou ik misschien, onderbewust, helemaal nog geen vaste werkgever willen en daarom nu geblesseerd langs de kant staan? Hoe het ook zij, ik zal kunnen terugkijken op een leuke, leerzame periode waaraan ik een hoop goede herinneringen heb overgehouden.

Annemarie 

 

Share/Save/Bookmark