Home Redactie Column Hersenspinsels
Hersenspinsels
Column

Veel mensen kennen mij als iemand die veel, zo niet altijd, praat. Zelfs in mijn slaap schijn ik nog wel eens dingen te zeggen. Hetzelfde geldt voor lachen, maar dat is niet waar ik het nu over wil hebben. Aangezien ik niet met of tegen mezelf praat, krijgen mijn stembanden alleen rust wanneer ik alleen ben. Gelukkig komt dit nog vrij regelmatig voor, anders zou ik nog geplaagd worden door constante schorheid, want mijn stembanden zijn niet best.

Wat nooit rust krijgt is de bron van mijn vele verhalen: mijn brein. Ze lijkt wel een onstopbare machine, want altijd denk ik na, altijd blijven er nieuwe gedachten opborrelen. Ik neem niet altijd de moeite om van die gedachten een duidelijk verhaal te maken voor ik ze uitspreek en dat wil mensen nog wel eens verwarren. Op de momenten dat ik alleen ben, en ik mijn gedachten dus nergens kwijt kan, sla ik deze als het ware op. Degene die bij mij in de buurt komt na een periode zonder gezelschap moet het bezuren en wordt bedolven onder een stortvloed van woorden. Hetzelfde geldt voor vrienden die mij doordeweeks bellen; vaak weet ik van een telefoontje dat in eerste instantie maar vijf minuten duurt een gesprek van minimaal een half uur te maken. Aan het eind van zo’n gesprek is mijn gedachtegang dan vaak voor mezelf een stuk duidelijker geworden. Of dat ook voor mijn gesprekspartner zo is weet ik niet. Die blijft misschien wel achter met een hoop vraagtekens.

Onlangs kwam ik op het idee (hoe kan het ook anders!) om mijn chaotische gedachten te ordenen door deze op papier te zetten. Het schrijven van een column leek mij wel een goed plan. Ik zou het dan wel zonde vinden als die schrijfsels vervolgens in de, echte of digitale, prullenbak zouden verdwijnen. Dus ik stond voor de vraag waar ik deze column dan zou moeten publiceren. Want wat is nou een column zonder lezers? Al vrij snel kwam ik tot de conclusie dat de makkelijkste (en minst pretentieuze) oplossing het opzetten van een eigen website(je) zou zijn. Op deze manier zou ik iedereen de keus geven of ze wel of niet op de hoogte van mijn hersensspinsels willen blijven. Één voordeel is in ieder geval dat een column beter te volgen zal zijn dan mijn gebabbel. Althans, dat hoop ik.

Hoewel ik nog zo mijn twijfels had of ik dit plan wel daadwerkelijk zou gaan realiseren, vertelde ik het diezelfde avond tijdens het stappen enthousiast aan JFK. Nog voor ik uitgepraat was en mijn twijfels had kunnen uiten, riep hij echter meteen dat hij het leuk zou vinden als ik die bewuste column voor Dancevenue zou gaan schrijven. Aangenaam verrast nam ik dit aantrekkelijke aanbod zonder erbij na te denken meteen aan. Maar dat heeft de oplettende lezer ongetwijfeld zelf al kunnen concluderen. Ik had niet verwacht dat het uitspreken van één van mijn ideeën zulke gevolgen zou hebben. Vol goede moed (en blij dat ik niet eerst moest gaan worstelen met mijn computer voor die eigen website) begon ik kort daarna met brainstormen voor en schrijven van mijn eerste column. En toen realiseerde ik me dat dat helemaal niet zo makkelijk is. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om eerst een soort van introductie te schrijven waarin het volgende duidelijk wordt:

Ik wil nog wel eens vrij veel woorden gebruiken om mijn verhaal te vertellen. Een korte mededeling verandert bij mij vaak al in een verhaal van enkele minuten. Degenen die dit nog niet wisten, zal dat na het lezen van dit stuk ongetwijfeld duidelijk zijn geworden.
Want wat ik nu al zeshonderd woorden lang probeer te zeggen is het dit: Ik ben Dancevenue’s nieuw(st)e columniste.

Annemarie aka Sunshine

 

Share/Save/Bookmark