Home Redactie Column Lijfluchtje
Lijfluchtje
Column

Vorige week had ik een aantal verplichte vrije dagen en besloot eens iets nuttigs met mijn vrije tijd te doen. Ik was al erg vroeg wakker want hoe je het ook bekijkt, als je een keer mag uitslapen dan lukt het natuurlijk niet. Het was lekker weer buiten en ik besloot om eens een lekker ontbijtje in de stad te doen. Mijn auto liet ik wijselijk voor de deur staan en besloot om eens lekker met de tram naar de Haagse binnenstad te nemen. Vijf minuten lopen naar de dichtsbijzijnde tramhalte, nog eens vijf minuten extra incalculeren omdat je van te voren weet dat de tram natuurlijk weer ’s te laat zal zijn en dan ongeveer een kwartiertje rijden voodat ik in het centrum aan zou komen. Kortom, makkelijker kan het niet plus je bespaart jezelf een bulk parkeergeld van heb ik jou daar.

Bij de tramhalte aangekomen lachtte ik al in mezelf omdat mijn voorgevoelens me weer eens niet in de steek hadden gelaten. Jawel het rode ding was weer vijf minuten te laat. Zeven over negen kwam hij aan en toen ik het gevaarte op me af zag komen had ik in eens twijfels. Ik bedacht me ineens dat het gekozen tijdstip dat ik me met dit vervoermiddel wilde verplaatsen wel erg beroerd was en zeker niet zonder risico’s gepaard ging en even overwoog ik om weer terug naar huis te gaan en zo even een uurtje of wat te wachten.

Ach wat, ik stapte dapper de tram in en zocht tevergeefs naar een zitplaats. Ik keek even om mee heen wat er zoal op dit tijdstip naar de stad wilde. Studenten ok, vrouwelijke en mannelijke yuppen ok, het nodige winkelpersoneel ok, maar wat moeten die oude lijken nou zo vroeg in de stad doen. Kunnen die nou niet ’s buiten de spits gaan reizen. Het blijft moeilijk. Anyway, de tram puilde dus weer bijna uit zijn voegen en ik werd onmiddelijk aan alle kanten omringd door volk – gevarieerd Haaglanden volk zeg maar. Nog zes haltes en dan was ik op de plaats van bestemming ‘het centrum’, omgerekent een kwartiertje staan, dus dat moest zeker te doen zijn.

Nu moet ik je vertellen dat lijn 17 onderweg bijna bij iedere boom stopt en in principe alleen maar mensen binnenlaat want bijna niemand stapt uit. De toch al volle tram werd zo alleen maar nog voller. Dringen, duwen en trekken dus om een beetje een plekje te creëren en dat kan alleen onder Haags verbaal geweld . Ik begon me al weer op te winden. Kalm blijven maande ik mezelf en besloot mijn walkman wat harder te zetten.

Geheel van de buitenwereld afgesloten – qua geluid dan – vervolgde ik mijn weg. Mijn lijdensweg want, ook al hoorde ik niets meer, ik zag natuurlijk alles en rook ook alles. En daar gaat het nou hier eigenlijk allemaal om, hetgeen dat zomaar zonder enige waarschuwing je neus binnen kan vliegen. Nu moet je weten, het is iets over negenen in de ochtend. Je zou zeggen dat menigeen in de tram, net wakker is, lekker ontbeten heeft en hopelijk ook een douche heeft gezien. Nu is een douche gezien hebben geen garantie dat iemand er ook daadwerkelijk onder gestaan heeft. De lucht die mijn neus ondertussen bereikt had was van een zodanige penetrante aard dat ik er echt onpasselijk van werd. Ik keek vluchtig om me heen bij wie die Chernobyl stank vandaan kwam. Jezus-criminele wat een luft! Over het algemeen kan ik me aardig in mezelf keren als het nodig is maar dit was gewoon te erg voor woorden. Ik rook een combinatie, van oud, zeer oud zweet, stinksokken, wijnadem, rottende kiezen, kots, zure urine, stront, chees&union en terasi [Indonesisch kook kruid] door elkaar. Mis-se-lijk-ma-kend gewoon! Ik keek nogmaals om me heen en zag een paar medereizigers groen en grauw worden. Mooi, ik was niet de enige en wist ook meteen dat zij het niet konden zijn. Ik zette mijn muziek zachter want ik wilde al mijn ‘senses’ inzetten om te achterhalen wie het rottende lijk op lijn 17 was. Ondertussen waren we bij de volgende halte aangekomen en ik zie de eerste passagier de tram uitspringen en kotsend over de railing van het bushokje hangen. Da’s niet mooi. Ook zie ik mensen naar achteren lopen om daar weer meteen in te stappen. De schuldige zit vooraan dus. Ik kijk voor de tram in en zie dat het daar vrij rustig is. Zou het de chauffeur zijn – nee toch. Misschien een zwerver in de tram gesprongen. Nee hoor, geen van beide gevallen. Het was gewoon een moeder met kinderwagen. Onder een zucht van absolute verlichting van haar medepassagiers stapte ze bij Hollands Spoor uit.

Het is toch niet normaal dat mensen zo verschrikkelijk kunnen meuren. Klotsende oksels, kabbelend kontwater, soppende sokken en nog meer van die narigheid op de vroege ochtend. Braak!! Mogen we daar wat van zeggen. Durven we daar wat van te zeggen, ik heb er persoonlijk geen probleem mee om ze duidelijk de waarheid te zeggen, zeker wanneer het bekenden van me zijn. Zo heb ik een aantal jaar geleden een collega een paar flessen deo op haar bureau gelegd met de melding daar maar al te veel gebruik van te maken. Stel je voor, je zit met zo’n stinkzwam in een kamer – moet je toch niet aan denken.

Nee, er gaat niets boven een lekker schoon lijfje, in schone kleren denk ik altijd maar.

Van lekker ontbijten is niets meer terecht gekomen dat werd een late brunch…

JFK

 

Share/Save/Bookmark