Home Redactie Column In de baas z'n tijd
In de baas z'n tijd
Column

Van de week zat ik weer ’s een keer aan mijn bureau, minding my own business. Buiten lachte het middagzonnetje me tegemoet en mijn gedachten dwaalden af naar een heerlijk zonnig strand, groot glas frozen daiquiry en natuurlijk een spannende, exotische schone naast me. Heerlijk zo’n dagdroom. Op het moment dat ik de schone eens lekker wilde ‘jeweetwellen’, werd ik bruut verstoord door mijn secretaresse die met de dagelijkse post mijn kantoor binnenkwam.

Naast de gewoonlijke direct mail onzin, uitnodigingen van klantenrelaties en zogenaamde vakliteratuur zat er een gesloten bruine envelop afkomstig van de directie bij. Vreemd, dacht ik want mijn salarisstrookje had ik de dag ervoor al ontvangen en deze enveloppen worden doorgaans daarvoor gebruikt. Een beetje argwanend maakte ik de envelop open en tot mijn grote verbazing zag ik dat het een overzicht betrof van gemaakte telefoongesprekken en surfgedrag op het Internet in de baas haar tijd [jawel mijn baas is eigenlijk een bazin].

Nu moet je weten dat ik in een kantoorcultuur werk waar privégesprekken en privégesurf niet echt getolereerd worden maar dagelijks toch zeer veelvuldig gepleegd worden. De ouderwetse diplomatische koude kak heeft wat het beleid hierover betreft nog steeds geen voet gezet in de 21ste eeuw. Daarentegen is de beveiliging van alle communicatiemogelijkheden wel met zijn tijd meegegaan en verzorgt nu dus ook op gebruikersniveau dergelijke overzichten die in zoveelvoud de organisatie in worden verzonden. Naast mijzelf kunnen nu ook mijn directe manager plus een voor mij onbekende supervisor aan de andere kant van de Noordzee en de altijd onbereikbare hoge ambtenaren op ministerieniveau meegenieten van mijn dagelijkse communicatieve productiviteit.

Wat was het geval? Men viel dus over het feit dat ik de afgelopen maanden zoveel mobiele gesprekken had gevoerd. De schade die ik de organisatie had toegebracht kwam uit op wel – let op – negen hele Euro’s! en of ik deze even binnen 14 dagen op de rekening van de accountant wilde storten. Nu bestaat mijn baan puur uit communicatieve bezigheden. Ik zit uren achtereen in binnen- en buitenland te vergaderen, bel uren achtereen met diverse internationale zakenrelaties, stuur dagelijks tientallen e-mails naar alle uithoeken van deze planeet en surf me helemaal misselijk op de digitale snelweg.

Ik voelde me danig in mijn eer getast en ik voelde dat dit onrecht meteen rechtgezet diende te worden, want ik wilde natuurlijk niet als een of andere paria gezien worden. Ik meldde me aanstonds bij de verantwoordelijke accountant want van terugbetalen was uiteraard geen sprake. Met stalen gezicht kon ik natuurlijk aantonen dat, uhm, – bijna – alle mobiele nummers toebehoorden aan zakenrelaties en dat alle gesprekken een officieel karakter hadden. Nu bleek mijn accountant een toonbeeld van ambtenaar te zijn en zonder al te veel moeite werd de lijst met mobiele nummers doorgeschrapt. Stel je voor dat je iemand extra werk geeft – neen, dat is dus echt not done in deze organisatie.

Dat was één. Nu het volgende – ietwat moeilijker – punt, want hoe verklaar je dat je ongeveer de helft van je tijd zit te surfen naar pagina’s die absoluut nada met het werk te maken hebben? Ik weet het niet. Is eigenlijk op dit moment ook niet boeiend want waar het mij om gaat, als brave burger zijnde, is wel het feit dat big brother momenteel wel heel erg over mijn schouders meekijkt. Ik vind het een hele nare gedachte dat een zogenaamde supervisor, aan de andere kant van de wereld, vanuit zijn of haar computer mee kan gluren waar jij, als integere medewerker allemaal naar toe surft. Kijk, dat bepaalde pagina’s niet door de beugel kunnen, à la. Moet er niet aan denken dat ik hiervandaan de meest gore sexpagina’s kan bezoeken. Gek zeg, dan komt er echt helemaal niets van werken.

Neen, even zonder gekheid. Er flitst momenteel van alles door mijn hoofd en een aantal kreten blijft echt hangen: geldverspilling; erecodes; telefoongesprekken meeluisteren; inbreuk op de privacy wet. Waar liggen de grenzen voor zowel de werknemer als de werkgever, vraag ik me af? Mag een baas zomaar gesprekken af luisteren en/ of monitoren? Ok, het is wel afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt, niet iedere baan is immers hetzelfde. Maar ik ken gevallen waar het helemaal niet van toepassing is, geen speciale veiligheidsoverwegingen zoals bij mijn baan en toch worden er miljoenen besteedt aan het aan banden leggen van telefoon- en Internetgebruik. En dan heb je nog de privacy wet. Werkgevers verstoppen zich maar al te graag achter hele kleine lettertjes in arbeidsovereenkomsten. Ik vind het eng, hoor.

Hoe nu verder met mijn surfgedrag? Denk je nou echt dat ik als integere, hardwerkende ambtenaar zoveel non-related websites bezoek? Nou?

JFK

 

 

Share/Save/Bookmark