Home Redactie Column De beddenbrigade
De beddenbrigade
Column
Wat kan Nederland toch een lekker land zijn om te wonen. Vooral als het weer zo mooi als de afgelopen dagen is. Ik realiseer me dan ook temeer dat ik eigenlijk best wel bof om met dat mooie en vooral warme weer zo dicht bij het strand te wonen. Ik doe er met de fiets nog geen half uur over om bij het Noorderstrand – mijn lievelingsplekje – te komen. Tenminste, wanneer ik de fiets zou nemen. Met het openbaar vervoer doe ik er op een goede dag en op een goed tijdstip zeker drie kwartier over, dus waarom zou ik in hemelsnaam dat hele eind fietsen, ja, raar!

 


Zoals de meeste mensen heb ik ook op het Noorderstrand een favoriete plekje waar ik mijn geld graag naartoe breng en dat is strandtent Billabong. Leuke tent, ziet er goed uit, geen verzamelde rommel zoals bij andere tenten, maar degelijke grote bedden op een zonovergoten terras, goede strandbedjes, leuk personeel die met heel hard werken graag service biedt en natuurlijk een goede kaart. Kortom, goed betaalbare kwaliteit. Het is dus eigenlijk overbodig te zeggen dat ik altijd daar lig wanneer de zon weer eens overvloedig schijnt.

Helaas komt het wel eens voor – minimaal een keer paar jaar – dat ik per ongeluk bij een andere strandtent moet liggen. Ik maak hierbij bewust gebruik van het werkwoord ‘moeten’ want het is vaak dat anderen, met wie ik op het strand heb afgesproken deze keuze hebben gemaakt. Zo ook ditmaal, dat ik met wat vrienden na een weekendje DanceValley even wilde chillen op ‘mijn’ prachtige strand. Mijn vrienden vertelden me dat ze bij de Lipton Ice lagen want daar klonk de muziek zo leuk in hun oren. Ik streek over mijn hart en nestelde me ietwat teleurgesteld naast hen. Je spreekt immers samen af en de meeste stemmen gelden nog steeds dus ik deed niet moeilijk.

Ik had nog niet eens mijn T-shirt over mijn hoofd uitgetrokken en mijn tas nog niet eens uitgepakt, maar naast mij verscheen uit het niets een klein mannetje, voorzien van dikke buidel, headset en microfoon en stond in mijn nek te hijgen of ik met hem meteen het bedje wilde afrekenen. Deze eerste confrontatie met de beddenbrigade kon ik aan mijn lijstje ‘Botte Ontmoetingen’ bijschrijven. Een cursus klantvriendelijkheid zou geen overbodige luxe zijn, bedacht ik me nog. Maar ik behandel mensen graag zoals ik zelf ook behandeld wil worden dus ik bleef pro forma beleefd en het was nog steeds lekker weer dus waar zou ik me druk over maken. Het duurde niet lang of het ‘druk maken’ werd langzaamaan in gang gezet. Mijn vrienden vertelden me verhalen – die overigens meermalen voor mijn eigen ogen werden afgespeeld – waar de honden nog geen brood van lusten.

Wat eens als DJ booth fungeerde is onlangs omgedoopt tot een wachttoren voor Gestapo-achtige praktijken. Voorzien van baret en donkere zonnebril staat het Hoofd Bijzaken van de beddenbrigade van de Lipton Ice strandtent alles met arendsogen in de gaten te houden. Zogauw een vrolijke, nietsvermoedende strandbezoeker ook maar in de buurt van een strandbedje komt wordt hij meteen getackeld door, het door De Baret geïnstrueerde, voetvolk van de beddenbrigade. “Wat heb je allemaal in je tas?�? Vraagt Hulpbaret bot. “Eten en drank? Voel je je wel lekker? Dan moet ik je nu vriendelijk maar vooral dringend verzoeken om dan maar aan de waterlijn te gaan liggen. Hier mag je volgens de regels van de strandtent dan niet liggen!�? En zo ging het meerdere malen nog grover (incluis handgemeen) aan toe ook. Wanneer er een bedje vrij kwam (en dat zelfs om half 6 ‘s-middags) dan mocht de nieuwe gebruiker meteen weer de verplichte som aan de Hulpbaret betalen. En het leukste moment bij de Lipton Ice is wel wanneer de eigenaar realiseert dat de bar niet meer loopt zoals hij zou willen, dan geeft hij de ingehuurde DJ de opdracht om dan maar K**muziek te draaien zodat het strand leegloopt en hij – de eigenaar – rustig zijn winst van de dag kan gaan tellen.

Ik ben geen jurist, maar na wat vragen gesteld te hebben aan mensen die er wel verstand van hebben (dank je wel Harry) `is het mij vrijwel erg duidelijk dat dit soort praktijken helemaal niet mag. Het strand is openbaar gebied en iedereen mag daar doen en laten wat hij of zij wilt. Mits dit natuurlijk niet in strijd is met de Nederlandse wet. Lipton Ice denkt eigenaar te zijn van het lap grond dat voor haar stoep ligt maar volgens het pachtrecht is dat helemaal niet het geval, ze zijn eigenaar van het hout en de spijkers wat ze tijdelijk op het strand mogen plaatsen, maar de rest – het strand dus – is net zo goed van jou en mij. Kortom, ik heb mijn vrienden gezegd dat dit de laatste keer is dat ik bij deze hut lig. Geef mij maar de vriendelijke service, de brede bedjes en de heerlijke vruchtensalade van de Billabong. De door een DJ gedraaide muziek van de Lipton Ice hoor ik ook wel weer als ik ergens ga stappen.

JFK
 

Share/Save/Bookmark