Home Redactie Partyreports Sensation Black 2004
Sensation Black 2004
Partyreports

“Immens� was het eerste dat er in me op kwam toen ik het stadiondeel van de Arena binnenliep. Goeiemorgen, wat was de set-up indrukwekkend. Waar eens de middenstip van de voetbalclub met de naam van een andere Griekse held lag, stond nu een soort tempel van Zeus waar hoog in de DJ als een soort hogepriester over zijn ‘flock’ regeerde.

Overal ornamenten uit vervlogen Griekse tijden, grote lichtgevende Dorische zuilen, Spartaanse strijders en de grote beeldschermen waren in vorm van Griekse gevels gegoten. Zelfs de bewegende lichtbalken waren in de vorm van de Griekse mythologische rivier ‘de Styx’ gemaakt. Erg indrukwekkend. Het Griekse thema was al evident bij de eerste stap die we binnenzetten want het glaasje Ouzo ging er in als een heel warm welkom gevolgd door een heel fris bosje ‘zwarte’ druiven. De hele VIP ruimte was onderverdeeld in luxueuze Griekse lounge ruimtes met verschillende areas waar je zowel kon knallen op harde beukende sounds of even weg kon chillen.

We, Casandra en ik, besloten om de VIP ruimte te laten voor wat het was en gingen meteen door naar het stadiondeel. Zoals ik al zei was de eerste blik meteen raak. Terwijl Marcel Woods het laatste deel van zijn set inzette liepen we even apengapend een rondje door de ‘zaal’. Ik moet toegeven dat organisator ID&T weer alles uit de kast getrokken had voor wat betreft de aankleding. Dat is toch wel hun kracht hoor, ze zetten er wel een complete show neer. Met ons rondje door de zaal liepen we toch geregeld tegen mensen op die zich even niet aan de dress code hadden gehouden. Toch wel een beetje vreemd want de ticket meldde dat de dress code verplicht was en waarom zou je heel veel geld uitgeven aan een kaartje voor een zwart feest en je dan niet aan de dress code houden. Jammer. Gelukkig heeft het grootste deel van het publiek zich wel daaraan gehouden.

Het duurde ongeveer een half uur voordat we een compleet rondje hadden gemaakt en weer terug op het VIP podium stonden. Hiervandaan hadden we toch het beste uitzicht op de geweldige DJ booth. We waren net op tijd want Marcel zou zijn plekje afstaan aan de excentrieke DJ uit Japan, Yoji Biomehanika. Onder begeleiding van een oorverdovend vuurwerk uit het plafond en huizenhoge vlammen rondom de DJ Booth werd de Japanner met de – deze keer – blonde dreads geïntroduceerd. Yoji nam plaats bovenop de roterende booth en liep even langs alle kanten om zich zelf aan zijn crowd te laten zien. Armen spreidend, vingerwijzend en even aanmoedigend, zoals we van hem gewend zijn. Yoji heeft gewoon uitstraling! De grote televisieschermen rondom de DJ Booth showden zijn markante kop met de altijd aanwezige make up en de opvallende lange dreadlock hanenkam. Zijn set, daar kan ik eigenlijk kort over zijn, typisch Yoji harddance met veel cross overs naar de UK kant. Hij draaide veel van zijn eigen producties en liet de crowd genieten van een show waar hij toch bekend mee geworden is. Yoji zocht continu contact met zijn crowd. Natuurlijk wist hij dat vrijwel onmogelijk was vanuit zijn positie, daarom speelde hij leuk in op de camera die continu op hem gericht stond. Super!

Het leek eerst niet mogelijk maar de mensen bleven nog immer toestromen en de zaal werd voller en donkerder. Machtig om te zien.

Even een drankje gescoord in de chill ruimte waar het overigens ook al bijzonder druk was. De sounds van DJ BuzzFuzz galmden door de ruimte en zorgden voor een heerlijke entourage. Veel mensen lagen lekker te chillen op de vele sofa’s en matrassen terwijl anderen heerlijk uit hun dak gingen. Betalen ging heel makkelijk, je kocht voor een x-bedrag een Arena-chipkaart en je kon je drankjes bestellen totdat je weer een nieuwe nodig had.

Ik was net terug voor de volgende aankondiging want Yoji ging het veld verlaten voor de nooit-teleurstellende en maker van het Sensation Black Anthem – ‘Mindspace‘, DJ Luna. Vette track trouwens! Het viel me wel op dat de effecten bij de aankondigingen in de loop van de avond steeds minder werden terwijl de aankondigingen steeds langer leken te worden. Vond ik wel een beetje jammer. Maar goed, daar komen we niet voor, we komen voor de DJ’s en hun heerlijke muziek. DJ Luna was voor mij de grote held, want van begin tot aan het eind was het gas erop. Stevige hardstyle op en top! Ook Luna verliet regelmatig zijn DJ booth om zoveel mogelijk met het publiek in contact te komen. Prachtig om te zien hoe al die blanke armpjes van al die mensen bovenuit ‘het zwart’ uit komen. Het zag eruit als een soort aanbidding van hun Griekse God. Nog mooier was dat Luna veel bekende tracks opzette en zodoende nog meer response kreeg. Het publiek kwam regelmatig boven de muziek uit wanneer er een bekend nummer werd gedraaid, geweldig, wat een energie er vrijkwam.

Op een gegeven moment werd mijn aandacht getrokken naar de – voor mij althans – linkerkant van de zaal. Daar zag ik uit mijn ooghoek een immens houten paard de zaal inkomen. Geweldig, het ‘Paard van Troje’ met bovenop zijn rug een Griekse ruiter werd door een groepje sterke mannen de zaal ingetrokken. Indrukwekkend hoor! Met een toch wel verrassende ’vaart’ baande het gevaarte zich een weg door de menigte.

Terwijl Luna met zijn set de crowd tot een geweldig climax bracht bleef ik me verbazen over de sfeer die er in de zaal hing. Vanuit mijn verheven positie kon ik zien hoe [bijna] iedereen in de zaal lekker stond te dakken, machtig. Vlak voor het einde van zijn set zorgde Luna nog even voor een kippenvelmoment; op de maat van de muziek, armen in de lucht en klap-klap-wijd, klap-klap-wijd….. Heeft’ie vast gezien van Queen met ‘Radio Gaga’. Heel de Arena deed met hem mee. Prachtig! Luna was voor mij de Griekse held van de avond. Niets kon hem overtreffen. Onder een daverend applaus nam Luna afscheid van zijn crowd.

Het momentum werd weer uit de avond geramd door de veel te lange aankondiging. De megamix – waar vorig jaar iedereen overigens vol van was – moest het er weer terug in krijgen. Mijn verwachtingen waren hoog want de verhalen die ik ervan hoorde waren wel heel erg spectaculair. Toch is het vaak dat je beter geen verwachtingen kunt hebben want dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Want dat was het zeker – één vette teleurstelling. Nu vind ik het sowieso heel erg vreemd om een cd van een uur op te zetten terwijl je veertigduizend dakkende mensen in je zaal hebt staan. De muziekkeuze vond ik ook niet echt super. Dus zou je denken dat de show eromheen een hoop goed moest maken – ook dat bleef achterwege. Ik had gehoord van mensen die naar White waren geweest dat de bliksemflitsen langs het plafond schoten, ook dat miste ik hier. Een klein lichtpuntje tijdens deze impasse waren wel de zweefacrobaten die in Cirque du Soleil stijl aan de touwen hun kunsten vertoonden. Kortom, een beetje jammer! Voor mij mochten ze gauw naar de volgende DJ.

Ik checkte even het kaartje met de Line Up en zag dat DJ van het eerste uur The Dark Raver op het schema stond. Tja wat kan ik van hem zeggen. Vorig jaar werd hij door de crowd uitgeroepen tot de man van de nacht. Eens kijken of hij zijn titel kon prolongeren. Steve begon heel indrukwekkend, flesje Bacardi in zijn hand, microfoon in de andere hand en al rappend kwam hij de booth op. Met wat oude platen zette hij zijn set in. Het kon mij noch de rest van het publiek boeien. Er zat helaas geen vibe in. Het tempo bleef uit en de rest van zijn bleef zielloos. Erg jammer.

Onder het motto ‘Hardstyle is My Style’ tourt Pavo geregeld door het land en is daarmee een van Nederlands meest succesvolste Hardstyle DJ’s. Het was alweer bijna een jaar geleden dat ik Pavo aan het werk had gezien dus ik was erg benieuwd naar zijn ontwikkeling. Pavo stelde niet teleur en zette een lekkere donkere, diepe en snoeiharde set in. Kijk, daar kwamen we voor. Niets op aan te merken. Het enige dat ik miste bij Pavo was dat hij zo weinig interactie zocht en in zijn booth bleef hangen.

Verrassend was dat de zaal nog helemaal vol was toen Promo als klap op de vuurpijl zijn opkomst deed. Nu moet ik je wel zeggen dat het toch niet echt opvalt wanneer er duizend mensen vertrokken zijn uit die veertigduizend die er rond gehobbeld hebben. Ook Promo deed wat er van hem verwacht werd – van begin tot het eind het gas erop.

Wij zijn niet tot het eind gebleven en besloten ons voor de drukte naar de garage terug te gaan. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het in één woord machtig vond; Het was qua show, entourage, geluid, muziek, black gewoon AF! Chapeau voor ID&T. Dat hebben ze altijd al heel goed in de gaten gehad. Toch, toch ontbrak er iets aan al die weelde en dat was dat ik de rauwheid miste. Het was net iets té clean, té steriel. Dat is iets wat je nu eenmaal niet kunt kopen of in elkaar zetten, dat is iets dat door de avond heen groeit, gecreëerd wordt door de hele set-up, de DJ’s én de crowd. Daarom krijgt de hele avond van mij ‘maar’ een 8.……

JFK

Share/Save/Bookmark