Home Redactie Partyreports Vier Armada Night @ ASTA, 26 Juni
Vier Armada Night @ ASTA, 26 Juni
Partyreports

Sinds twee weken geleden heet de Zaterdagavond bij ASTA niet langer ‘Astatic’ maar ‘Vier’, refererend naar vier verschillende zalen waar muziek gedraaid wordt: de grote zaal beneden, de foyer (tussenverdieping), de CLRS Urban- zaal en de chill-ruimte.

Logo van AstaSinds twee weken geleden heet de Zaterdagavond bij ASTA niet langer ‘Astatic’ maar ‘Vier’, refererend naar vier verschillende zalen waar muziek gedraaid wordt: de grote zaal beneden, de foyer (tussenverdieping), de CLRS Urban- zaal en de chill-ruimte.

Dit zou niet de eerste Armada Night worden in de ASTA, genoemd naar het platenlabel van Armin van Buuren zelf, Armada Music. Vorige edities waren ondere andere in november, toen Armin een verschrikkelijk lekkere solo-set weggaf en een keer daarna startte Armin de album-release tour van ‘76’ in de mooiste stad van Nederland. De vriendelijke Leidenaar zou ditmaal niet alleen draaien, maar had Perry O’Neil, een voor mij nog onbekende, en uit Miami Markus Schulz, een grote naam in vooral de trance-scene, uitgenodigd.

Zoals gezegd, Perry O’Neil kende ik tot vanavond niet. De 26 jaar oude Nederlander blijkt dé rijzende ster van de Armada-stal te zijn. Hoewel hij al jaren draait, is hij pas begin 2003 gespot door Armada. Hij omschrijft zelf zijn stijl als ‘progressive melodic house’. Zijn relatief korte lijst van producties/ remixes tot nu bevat een remix van de nu al bijna tot ‘anthem’ verheven tranceplaat ‘As The Rush Comes’ van Motorcycle.

De Duitsgeboren Schulz is een DJ die bekend staat om de goede balans die hij weet te vinden tussen harde en melodieuze platen, en heeft veel remixen van bekende platen op zijn naam staan. Het is een DJ die steeds meer populariteit begint te krijgen, getuige zijn drukke internationale schedule tegenwoordig. Al met al, klonk het erg goed en wederom verwachtte ik veel van deze avond.

Rond half één is de grote zaal al redelijk gevuld en klinkt opvallend lekkere trance uit de boxen; het is meteen duidelijk dat we hier op een echt trance-feest staan. De beats zijn zwoel, niet te hard, en vooral veel melodie. Echte goede climaxen worden bereikt en, hoewel het nog redelijk vroeg is, zijn er regelmatig opvallend veel handen in de lucht te bekennen. Perry o’Neill is lekker bezig, blijkbaar vanaf 11 uur al aan het draaien, en heeft er zelf zichtbaar heel veel plezier in.

Rond 1 uur neemt Schulz het over en, goedemorgen zeg, wat begint die vent goed. Echt high quality trance van de bovenste plank. Hij is energiek en springt veel op en neer, terwijl de zaal meegesleurd wordt in zijn opzwepende trance. Hij draait inderdaad best wat remixen van wat bekendere platen, zoals een lekkere versie van Rank 1’s ‘Airwave’. De toon dreigt zelfs richting progressive te gaan, wanneer hij platen als Sasha’s ‘Magnetic North’, in een dikke vette breaks-remix, erin mixt. Dit was voor mij dé Harde Pik Plaat (HPP) van de avond van Markus Schulz. Wat een knaller! En een remix van, voor mij dé plaat van vorig jaar: ‘Nothing’ van Holden & Thompson. De laatste keer dat ik die plaat in een club had gehoord was ook in de ASTA tijdens Fred Numf op Mellow Moods, op verzoek. Geweldig om te horen, echt een lekker sfeertje hangt er en de zaal is goed vol rond half drie met een enthousiast publiek.

Ik was erg benieuwd naar de ‘nieuwe’ Urban zaal en ben tussendoor even een kijkje gaan nemen; het is een lekker grote ruimte met veel stoelen boven, waar je kunt chillen en tegelijk genieten van de muziek. Ondanks dat ‘Urban’ zeker niet mijn favoriete genre is, verre van zelfs, was het zeker even genieten, want de typen platen die gedraaid werden waren erg divers; van R&B tot een beetje clubby en alles wat zo’n beetje daartussen ligt. De stijl was moeilijk te omschrijven, maar het feit dat dit relatief nieuwe genre in de dancewereld ‘urban’ was te begrijpen Absoluut topmoment voor mij was wanneer de DJ de superlekkere plaat ‘Sweetest Taboo’ van Sade draait.

Iets na drieën is de beurt aan de hoofdact van vanavond; de altijd sympathiek ogende Armin neemt plaats achter de draaitafels. Schulz heeft echt geweldig staan beuken en draaide richting het einde van zijn set toch vrij stevig, dus Armin heeft wel wat om bij te houden. Hij opent met een heerlijke zweverige trance-plaat zoals we van hem gewend zijn. Daarna houdt hij het tempo er lekker in. Hij draait flink stevig voor zijn doen, maar het is natuurlijk ook relatief laat al. Toppers als zijn eigen productie ‘Communication, Breathing’ van Rank 1 en System F’s ‘Out of the blue’ passeren de revue. Armin begeeft zich ook eventjes op het techno-vlak met een aantal platen, dat toch echt geen trance is. Heerlijk, het klinkt allemaal zo goed en ik denk dat ik gerust kan zeggen dat ik me geen moment heb verveeld in die grote zaal daar; de ene goede plaat volgde de andere op, het lijkt bijna of die man geen slechte platen kent en alleen maar HPPen in zijn platenkoffer heeft liggen.

De MC-interventie is gelukkig minimaal en beperkt zich tot het af en toe de mensen eraan herinneren dat, ja, Oranje de halve finale heeft bereikt en, veel belangrijker, om een applaus vraagt voor de sterren van vanavond.

Een ster was Armin zeker en hij heeft voor mij maar weer bewezen waarom hij tot nr 3 DJ van de wereld is gekozen. Zijn draaistijl is erg toegankelijk maar wordt nooit cheesy. Hij staat continu te glimlachen achter de decks en geeft zelfs een beetje een verlegen indruk.

Aangezien het de laatste zaterdag van de maand is, gaat het feest wat langer door dan normaal; tot 8 uur! Ik had gedacht dat Armin van 3 tot 8 door zou draaien, maar rond zes uur verschijnt Dhr. Schulz weer in de DJ-booth. Ik denk even zelfs aan een back-2-back sessie, maar die blijft uit: de eer is aan Schulz om het feest op gepaste wijze af te sluiten. Hij maakt er wederom wat moois van, hij draait heel duidelijk veel harder dan hij tussen 1 en 3 deed. Het blijft wel lekker klinken, en om 7:20 is het feest toch, iets eerder dan gepland, afgelopen. Er is die avond totaal aan al mijn verwachtingen voldaan en ik was meer dan onder de indruk van Perry O’Neil en vooral Markus Schulz. Als ik de ASTA uit loop en de ochtendzon mij in de ogen schijnt, ben ik blij dit feestje te hebben mogen meemaken.

Geestelijk moet ik me weer opmaken voor het volgende feest op de agenda: 9 juli, Isle of MTV in het Paard van Troje.

Apie

Share/Save/Bookmark